Сёння у думках мы з царквой
За далёкаю мяжой
I вядзе нас шлях туды,
Каб запомнiць назаужды,
Дзе Iзраiля зямля.
Там, на водшыбе здалля
Не Масква i не Парыж,
А стаiць драуляны крыж.
На крыжы тым Божы Сын.
Ён пакiнуты адзiн.
На зямлю сцякае кроу,
У цяжкiх муках Цар цароу.
Перад тым была дарога
На зямлю ад Бацькi Бога.
Зведаушы жыццё зямное,
Сэрца меу ён плацяное.
Сын хадзiу па той зямлi,
Дзе жытнёвыя палi.
З узаемнай з Бацькам згоды
Меу жыццё не назаусёды.
Бо прыйшоу адтуль, здалёку,
З-пад нябесся, з-пад аблокау,
Каб жыццё другое даць,
Ад грахоу уратаваць.
Людзi ж Сына не пазналi,
Сэрца чэрствае бо малi,
А вяроукай павязалi
I на суд Яго пагналi.
Утварылi там пацеху
Для забавы i для смеху,
Злыднi у твар Яму плявалi,
Здзеквалiся, завушалi.
На чале вянок калючы
Ранiу галаву балюча,
Насмяушыся даволi,
Пажадалi страшнай долi.
Прысудзiушы мукi ада:
Богу смерць, а iм услада,
Крыж на плечы узвалiлi,
На гару павалачылi.
Крыж высокiкi там стаiць,
На iм Божы Сын вiciць,
У рукi убiтыя цвiкi-
Выьар для Яго такi.
Твар забрызганы крывёю,
Цякуць слёзы паняволi.
Вытрымау з нямым укорам
Смагу, мукi, боль iсорам.
Страшна стала умiг бясконца,
Шэсць гадзiн, патухла сонца,
Тры гадзiны усё у змроку,
Тры крыжы стаяць здалёку.
I да Бацькi крык адзiны:
«Ты чаму мяне пакiнуу?»
Выйшау Дух, схiлiу галоу
I памёр Ён, Цар цароу.
Яго цела у гроб паклалi.
Уваход замуравалi.
Увесь абвiты палатном,
Ён заснуу смяротным сном.
Назавiце гэта рокам,
Што прадсказана прарокам.
Дзiва дзiунае – Хрыстос,
Час прыйшоу i уваскрос.
Ён забрау грахi людзей
Для збаулення i надзей.
У воблiку, у чалавечым
Дау наказ такi дарэчы:
«Калi пойдзе Божы Сын
Назаусёды, вауспамiн
У час вячэры, цi у абед,
Выконваць такi завет:
Пiць вiно, як кроу Хростову,
Зберагаюцы прадмову.
Прэсны хлеб – Хрыстова цела,
Есцi беражна, умела.»
Прыйдзе час, Iiсус Хрыстос
Прынясе нямала слёз.
Слёз тых радасцi, цi гора
Можа рэчку, можа мора.
На усё неба так яскрава
Прамiльгне Хрыстова слава,
Як маланку, цi пажар
Мы убачым Яго твар.
Прыйдзе Ён, каб наяву
Увысь падняць Сваю царкву.
У адно iмгненне вока
Узляцiм мы да аблокау.
А пакуль Яго чакаем,
Дарам часу не губляем,
Будзем Бога прслауляць
I малiцца, i спяваць:
Богу Бацьку, Богу Сыну,
Богу Духу – Ён адзiны.
Скажам разам ля стала:
«Яму слава i хвала!»
Дорогие читатели! Не скупитесь на ваши отзывы,
замечания, рецензии, пожелания авторам. И не забудьте дать
оценку произведению, которое вы прочитали - это помогает авторам
совершенствовать свои творческие способности
Каждому своё! притча о талантах. - Наталья Марьян Иисус рассказал 2 подобные друг другу притчи о том, чему подобно Царство Небесное (Матфея 25 глава и Луки 19 глава), при этом употребляя в одной таланты, а в другой мины. Это деньги того времени. И, понимая их стоимость, мы можем лучше понять смысл притчи.
Во времена Иисуса заработная плата в день была 1 динарий.
Средний доход за год был 300 динариев.
1 мина равнялась 100 динариям или доходу за 4 месяца.
60 мин составляли 1 талант серебра (36 кг), и это было доход за 20 лет.
Соответственно, 5 талантов составляло 100-летний доход.
Это огромные деньги для простых слуг и тех, кто служил при царе.
И не каждому Царь мог доверить такие деньги, но только тем, кто знал, что с ними делать.
А мина была доступна почти каждому.
На наши деньги мина составляла $10,000.
Талант= $600,000(тысяч), почти миллион.
5 талантов = $3,000,000 (миллиона)